Delilik

Delilik mi? Delilik öyle kolay gelmiyor insana… Normalliklerin içinde yapaylıkların arttığı bir dönemde herkes gibi olmamak için direnirken, işin ucu öyle bir kaçıyor ki, koptuğu yerini hatırlamıyor insan. Konunun aslı, muhakemen, görgün, eğitimin ve aile hayatının sana öğrettikleri ile öyle bir noktaya varıyor ki, işte o esas nokta, “Vay, ne büyük bir yanılsamaymış bütün bu hissedilenler,” dedirtiyor.

Şimdi düşünelim; eskiden neden daha mutluyduk? Üç katlı bir eski köşkün içinde büyüyen bir çocukluk, boğaza nazır İstanbul havasını poyraz ve lodosa sindirmiş bir genç kızlık döneminde, o muhteşem oymalı mobilyaların bile yerdeki aşınmış ahşapları çizmesin diye ayaklarına keçe kesilen günlerdi en nihayetinde yaşadığım.

Herkesin evinin müstakil olduğunu düşünecek kadar yan yana bahçesi olan güzel komşulukların olduğu, mevsimlerin dönemlerini sayamadığım rengârenk günlerdi o zamanlar hayat. Renkli kızılcık likörünün leke yaptığı beyaz gömleklerimi, ahşap ceviz dolapta yan yana asılı tuttuğum, giyileceği zaman üzerine rozet koyup hiçbir leke göstermemek için programlanmış hayatlara devam ettiğim günler…

Sonra  büyürken, o lekelerin ne kadar güzel anılar olduğunu, bunu yaşanmış izler olarak saklamak gerektiğini anlamaya başladım. Yaşarken insan üstüne yemek dökmeden ömrünü tamamlayabilir mi? Ne yemekler, ne izler, ne hisler, ne insanlar gördü şu ruh hepimiz kadar. Radyonun düğmelisinden pikabın setine kadar, daktilonun sert tuşlarından bilgisayarın yumuşak klavyesine kadar çok şey gördü eskitti.

Yine de, yeniye açarken huylar, şekillenirken yeni hayat, hafızada sahip olunan maddelerin ve maneviyatların tutucu etkisini bilinçaltı sakladı. Hep “ayıp olur”, “aman yanlış anlaşılır”, “dur şimdi sırası değil” diyerek ötelenmiş hayatın otuz beşinci yılında bir yanlışlık olduğunu öyle bir hissettim ki… 90 yıllık gibi yaşanmış dolu dolu hayatımda ne kadar kendimi inandırmıştım başkalarının değerlerinde doğru olmaya. Oysa ne kadar güzel duygularımla uçmayı bilen bir farklılıktım ailede.

İnsan kendini eğer farklı hissediyorsa, aman şaşırmasın, herkes kendini elbet diğerinden farklı hissetmeli; yalnız adalet duygusu, vicdan ve sevgi bütünlüğüne bir de cesaret ekleniyorsa, kendine bir “boş verr! kim ne derse desin” hali ekleniyor.

Belki de olgunluk, ihtiyarlık için hazırlanmış bir deneme sınavıdır. Kaygısı azalan insan, yaş almış gençliği yakalar.

Uzun yıllar babamın çok harika  bir insan olduğundan bahsederken, bu kadar zeki bir adamın nasıl demans sonucu ölmüş olacağına epey kafa yordum. Babam, içindeki deliliği yarına erteleyerek ve günü başkalarının istediği gibi yaşamayı görev edinerek gizlendi… Herkes tarafından uyumlu ve sevgi dolu ilan edilmişti. O böyle güven sağlıyordu varlığında. Oysa ona değer verdiğini söyleyen insanlardan binlerce defa daha kıymetli bir yüreğe ve özelliğe sahipti.

Çok üzgünüm; kendini bu toplumda çok daha normal görünüp yıprattığı ve bu kadar fedakâr olduğu için…

Evet delirme yaşı diye bir şey yok. Herkes ya varını iyi gizler, yahut varını umursamadan ortaya serer. Ben sanırım yaşamın güzel yanlarını birçok menfi insana göre daha çok hak ettiğimi düşünüyorum. Ve eleştirel boyutlara boyun eğip, olmadığım bir kadın gibi yaşamayı reddediyorum. Herkesin kendine sahip çıkması gerek bu manada. Ne kimsenin alkışına, ne kimsenin yüceltmesine ihtiyacımız olmalı. O güzel düşünceli beyinlerinizi bırakın özgür yaşasın. Hayat bir kez size hediye edildiğinde kısıtladığınız her stres yüklü kontrol size duygularınızı unutturacak.

Babam başkaları için unuttu… Belki o yüzden bana emanet ettiği, “Hür yaşama sahip çık!” sözünü gözleriyle gözüme işleyerek serbest kalmamı sağladı. Şimdi toplumun hangi kesimine girersem gireyim, kendim olmak dışında umurumda olan bir duygu yok.