Rüzgârın öfkesi

Karga – III

O gece diğer bütün gecelerden daha karmaşıktı gökyüzü. Kâinat gri hırkasını zifirisiyle değiştirmeye soyunmuştu.

Rüzgâr kendisinin de anlam veremediği bir kızgınlıkla asice dolanıyordu ağaçların dallarında. İğne yapraklı çam ağaçları hissetmişti, bir şeyler çıtırdayacak, hatta kırılıp bambaşka bir forma ulaşacaktı bu gece; tıpkı hassas bir insan kalbi gibi.

Tıpkı hep iyi şeyler düşünürken hayal kırıklığına uğrayıp düşünden uyanan, dahası artık iyiliğin varlığından şüphe etmeye başlayan bir insanın zihni gibi acıyacaktı ormanın canı bu gece.

Bu gece, dallarından incinen bütün ağaçlar bir avaz inleyecekti çünkü yara aldıkları yerlerinden. Ki rüzgâr neden bu kadar hoyrat olduğunu kendisi de bilmiyordu.

Başlıyor, dedi karga. Bir yerlere sığınmalı. Sonra La’yı düşündü. La, uykusundan uyandığında talan olmuş bu ormanda tek başına ne yapardı?

Evet, onu koruyan sudan berrak düşünceleri vardı ama yüreği acı içinde inleyen ağaçların haline duyarsız kalamayacak olan La, mahvolmaz mıydı?

Uçtu karga, yükseğe, daha da yükseğe uçtu. Rüzgâr kendini kaybetmeden önce onunla göz göze gelmeyi umuyordu. Belki bakışlarıyla anlatabilirdi rüzgâra öfkesine yenilmemesi gerektiğini. Dahası rüzgâr kendi de bilmiyordu onu böylesine kızdıran şeyi.

Karga yetişti ona, bir an göz göze geldiler.

La vardı karganın gözlerinde, ateşler içinde yanar bir halde. Sonra ağaçların kırılacak yerlerinden nasıl kanayacağını yansıttı karga rüzgâra. Evrenin nasıl çatırdayacağını…

Bir kâhin edasıyla baktı karga. Baktı ve şefkat dolu son bir bakışla dönüp uzaklaştı.

Rüzgâr La’nın hissedeceği acıya kendisinin bile çare bulamayacağını gördü, anladı. Kendini kontrol edebilmeyi başardı ve ardından yetişerek, endişelenecek bir şeyin kalmadığını anlatırcasına usulca geçti karganın yanından.

Karga La’nın yanına vardığında avuçlarında bir tutam rüzgâr vardı. Elleriyle dokundu La’nın alnına.

La huzurla tebessüm etti uykusunda ve karga da artık uykuya dalabilecekti iç rahatlığıyla.