O an’da olmayan!

Karga – I

Ne düşünüyorsun, dedi karga?

Çok saçma, dedi La. Şimdi burada, bu ayaz dağ başında oturmuş, ilkbaharda cemrelerin ısıttığı çiçeklerle bezeli toprağa uzanıp kitabımı okuduğumu düşlüyorum. Güneşin gözlerimi kamaştırdığını, ruhumu ısıttığını, içimi coşkuyla kaynattığını. Çok saçma… Şimdi burada, bu dağ başında şu ânın içinde mest olmak varken ben erişebileceğimin bile şüpheli olduğu bir gelecek zaman içinde, pirelerin sıçradığı çimenlerde mutlu olacağım günlerin gelmesini umut ediyorum.

Öyledir, dedi karga. İnsan an’ı kaçırır. Geçmişten, aslında mutlu olduğunun farkında bile olmadığı bir ânın içinden bahseder hep umutlarında. Nice şiirler, nice şarkılar ve nice sevdalar hep bundan dem vurur; tam da o anda olmayandan…

Evet, dedi La. Bir edebiyat dersinde tasavvuftan bahsederken söylemişti hoca. Tanrı’dan kopan her ruh dünyaya doğarken aslında ölmüştür bir bakıma. Ve geri dönüş mümkün olmadığından hep acır içi Tanrı’dan kopuşuna.

Dinle, dedi karga. Uzaklardan gelen bir ney sesiydi bu. Ateşti, ateştendi. Dinle ve bak içine. Kulak ver Tanrı’na. Düşün, gerçekten koptun mu ondan; bu endişe boşuna.

Yumdu gözlerini La, âdeta ışık saçıyordu gözyaşları içinde konuşurken: Ben bu ateşin içinde eriyorum, bu ateş benim içimde büyürken. Yanıyorum pervaneler gibi ateşe kavuşurken. İçimde Tanrı’nın eli, dışım Tanrı’nın silueti. İnsan nasıl hissetmez onunla böylesine bütünken.

Sustu karga. Biliyordu. Tanrı’yla varlığın arasına girmek günahtı.

Sustu ve baktı La’ya: La baştan ayağa çiçeğe, baştan ayağa baharlara boyanmıştı.