Keyfe keder düşünceler

Ah insanlar!..

Sabahı cebinde taşıyanlar, uykudan önce yorulan, hayallerle yaşayanlar.

Bir ülke düşünün; haritası ceplerden yapılmış, her açıldığında biraz yırtılan, içinden bozuk paralar değil unutulmuş günler saçılan.

Mozaiğiz derler ya; taşları sürekli yer değiştiren ama düşerken bile ses çıkarmayan. Aralarına harç diye sabır sürülen.

Geceyi çalışarak eritip gündüzü bekleyerek harcayanlar, zamanı değil, kendini eskitenler… Her aybaşı alınan şey maaş değil; ölçülmüş bir tahammül.

Sayılardan çok suskunlukla artan bir ağırlık. İki yakası hiç tanışmamış ceketlerin içinde emekle üşüyen bir kalabalık.

Çarşıya çıkan hesap pazarda sessizliğe dönüşür. Paranın artık ağırlığı yok; yalnızca gölgesi var. Torbalarda eksik kalan şey çoğu zaman ihtiyaç değil, heves oluyor.

Eve dönerken omuzlarda taşınan, sayılara sığmayan bir yorgunluk kalıyor.

Durun.

Adımlarınızı kısaltın.

Bu zemin hızlı yürüyeni yutar.

Yavaşlayın; toprak aceleyi sevmez.

Nefes alın ama rasgele değil. Ciğerlerinize dolan havayı bir anı gibi ağır hissedin, sonra bırakın içinizden geçsin.

Etrafınıza bakın.

Yanınızdaki sizsiniz, karşınızdaki de.

Aradaki fark, yalnızca susma biçimi.

Ayın sonunda masaya konan şey çoğu zaman bir somun ekmektir; üstüne serpiştirilmiş az şekerli bir hatıra. Tatlı denir ama damakta kalan bir eksikliktir.

Keyfimiz yoktur belki; yoklukta nazımız pahalıdır. Cebimiz deliktir ama bağrımız açıktır. Nefesimiz açlıktan koksa da itibarımızı cebimizde değil, göğsümüzde saklarız.

Çünkü bazı insanlar kaybolarak ayakta kalır ve bazı kalabalıklar, hiç ses çıkarmadan yürür, yolunu bulur.