Sana Ait Gece Yarısı Mektubu

DİLEK’İN GECE DEFTERİ / I. BÖLÜM

Biliyorum, sana giden yolları kapatan ben değilim; hayatın kendi sessiz duvarları.

Ve biliyorum… Sen hiçbir zaman tam olarak bana dönmedin.

Yine de kalbim, senden dönmeyi hâlâ öğrenemedi.

 

Ne kadar yakınmışız meğer; ama aramızdan geçip giden trenler, vapurlar, sokak lambaları kadar uzak.

Bazen bir insan bile koca bir şehir kadar engel olabiliyor insanın kaderine.

 

Bu gece uyku gözlerime uğramadı.

Sanki biri içimde bir pencere açtı ve dışarıdaki bütün rüzgâr senin adını fısıldadı.

Kendime kızıyorum, hâlâ seni bu kadar düşünebildiğim için…

Ama ne yapayım, bazı isimler insanın damarlarına işliyor.

 

Bir yanım hâlâ dik durmaya çalışıyor;

gururlu, güçlü, kimseye boyun eğmeyen yanım.

Ama bilirsin, geceleri en çok çökenler en gururlu insanlardır.

Ben de geceleri sende kalıyorum…

Gün doğunca kendime dönsem de.

 

Sana anlatamadığım binlerce küçük şey var:

Bir şarkıda boğazımın düğümlendiğini, bir sokaktan geçerken nefesimin kesildiğini, bir aynaya bakınca gözlerimde sana sakladığım bir gölge olduğunu.

 

Senden bir şey istemiyorum artık.

Sadece bil istedim:

Seni unutmamak için değil, seni hatırlarken kendimi kaybetmemek için uzak duruyorum.

 

Ve bil…

Okusan da, okumasan da, ben bu şehri sensiz yaşamaya alışacağım.

Belki eksileceğim biraz, belki de tamamlanacağım.

Ama varlığının gölgesinde değil, kendi ışığımda durmaya niyetliyim artık.

 

Gece yarısından biraz sonra,

– Dilek, kendime rağmen senden geçmeye çalışan bir kalbin içinden…

Dilek Kadıoğlu’nun objektifinden…